درسی از طبیعت (به بهانه روز طبیعت)
در اين ميان او تنها به رشد و كمال خود ميانديشد! و تمامي رويدادهاي اطرافش او را از اين مسير باز نميدارد و حتي درپي ثمر دادن نيز نميباشد. مادام كه آب را از زمين و نور را از آسمان ميگيرد به رشدش ادامه ميدهد. درخت پس از تكامل به طور طبيعي ميوه ميدهد و پس از آن ، جماعت اطرافش يا در سايه سارش ميآرامند و يا از ميوهاش تناول ميكنند. ضمن اينكه او استفاده كنندگانش را نيز برنميگزيند و ميوهاش را بر هر گذرندهاي عرضه ميكند.
گلها نيز چنين اند. گل ياس نيز فقط به تكامل ميانديشد و پس از كمال ، خود به خود عطر افشاني ميكند و هركس را در مسير بهرهمند از بوي خوش ميكند. آنجا كه قرآن ميفرمايد: يا اَيّها الّذين آمنوا عَلَيْكُم اَنْفُسَكُم (بر شما باد خودتان) چه بسا اشاره به همين موضوع نيز داشته باشد.
اساساً نشانه موجود زنده تغذيه و توليد يا توليدمثل است. طبيعي است كه توليد پس از بلوغ رخ ميدهد و البته بلوغ هر يك در زمان خاصي است. همچنانكه زندگي مادي داريم زندگي معنوي هم داريم و اينچنين است تغذيه و توليد. غير از اين كه باشد هم آن موجود بسان مردگاني است در ميان زندگان و بهره قرآن نيز لِيُنْذُرَ مَنْ كانَ حَيّاً براي كسي است كه زنده است و از طرف ديگر هميشه گفتهاند كه :
"بسوزد چوب درختان بيبر"
چه زيباست كه در روز طبيعت از اين درس صامت طبيعت نيز در
پايان تعطيلات و در آغاز سال شكوفائي نيز خوشهچيني كنيم.
اِنّ في ذلك لَعِبْرَةً لِاوُلي الابصار
گرچه تبادل انديشه به صورت چهره به چهره بهره بيشتر و مؤثرتري دارد ولي از آنجا كه هميشه اين حضور ميسر نيست