براي خريد موبايل به يك مغازه‌اي مراجعه كردم. مغازه‌دار پس از تحويل آن سفارش كرد كه براي شارژ كامل و ايجاد ظرفيت كامل باتري آن لازم است ابتدا آنرا 8 ساعت به برق متصل كرد و در اين فاصله آنرا جدا نكرد چراكه در غير اين صورت براي هميشه ظرفيت آن كمتر از حد ممكن خواهد ماند اگر‌چه بعداً نيز بارها شارژ گردد.

با خود انديشيدم كه وصف حال آدميان و به‌ويژه نوجوانان نيز چقدر به اين موضوع شباهت دارد. واقعيت اين است كه ابتداي راه نوجواني و جواني به‌سان شارژ مرتبه اول ظرفيت علم و معرفت و كمالات روحي و معنوي است كه با شكل‌گيري و ظرفيت‌دهي آن ساختار شخصيتي فرد تا انتهاي عمرش شكل مي‌گيرد.

به قول آن صاحبدل: اي كاش جوانان مي‌دانستند و پيران مي‌توانستند.

دوستي تعريف مي‌كرد: فردي نيمه شب با مراجعه به رستوران در خواست غذا كرد و عليرغم تاكيد صاحب آن مبني بر اتمام غذا ، در پي اصرار فرد صاحب مغازه ظرفي حاوي قدري نخود و كشمش و تعدادي سوسك زنده در آن جلو فرد گذاشت ومتعجبانه ديد كه او ابتدا شروع به خوردن سوسك‌ها كرد!! وقتي از او سوال كرد گفت: اينها ميروند ولي آنها (نخود و كشمش‌ها) هستند.

واقعيت اين است كه برخي فرصت‌هاي طلائي در زندگي وجود دارد كه نقش تعيين‌كننده در آينده فرد دارد و شايد از دست دادن آن قابل جبران‌ نباشد و خيلي موارد ديگر در تمام عمر آدمي همواره وجود دارد.

مجلس هفتم بدان جهت كه حداقل سن رأي دادن افراد را به 18 سال برگرداند از اين حيث كه مانع گرديد نوجوان در حال شارژ علمي و عملي مصرف موضوعات سياسي گردد خدمت شاياني را ايفا نمود. براي برخي دوستانم در دبيرستان محاسبه كردم كه اگر فردي روزانه 2 ساعت تلويزيون نگاه كند در 4 سال دبيرستان 2800 ساعت مي شود . و اين درحالي است كه دوره كارشناسي حدود 1400 ساعت مي‌باشد يعني سرمايه‌اي حداقل معادل 2 ليسانس به‌پاي تلويزيون از دست رفته‌است!

حضرت امير عليه السلام فرمودند: أشَدُّ الْغُصَص فَوْتُ الْفُرَص يعني شديدترين غصه‌ها از دست دادن فرصت‌هاست. خدا كند قبل از فوت فرصت‌ها آن را غنيمت بشماريم.